Zoeken
  • Human Reset Retreat

WTF?

Voor mijn werk, maar ook zeker voor mijn plezier, lees ik nogal wat boeken. Mijn streven is om er twee per week te lezen, maar met de drukte van de dagelijkse beslommeringen lukt me dat nauwelijks. Gelukkig lag de vakantie in het verschiet!


We gaan al jaren naar dezelfde plek in Zuid-Frankrijk. Mijn oudste dochter werkt op een camping waar kinderen wordt geleerd om op een heel diervriendelijke en natuurlijke manier met paarden om te gaan. Zelf is ze daar ooit als leerling begonnen en nu begeleidt ze andere kinderen en treedt haar zusje in haar voetsporen. Voor mij betekent dat zeeën van tijd! De omgeving ken ik op mijn duimpje en het voelt als thuis.


Met drie boeken, sportkleding en -attributen was mijn koffer al snel gevuld. Ondanks de vakantie, behield ik mijn routines. Vroeg opstaan was nooit een probleem, dus in het Franse heuvellandschap met de frisse geur van bomen en gras, ook niet. Wakker worden in de natuur is sowieso een feest! Hardlopen over glooiende paden om vervolgens af te koelen in een zalig meer... kadootje!


Na het sporten en de kids op weg geholpen te hebben, is het boekentijd. Lekker met een kopje koffie in het zonnetje en een fel oranje gekleurd boek, dat ik van mijn dochter had geleend. "Een 'must read' ", zei ze. Nou, de titel sprak boekdelen voor een puber, dacht ik nog. 'The subtle art of not giving a F*CK'.


Geprikkeld door mijn dochter haar enthousiasme, installeerde ik me met het boek. Het begon met een anekdote over Charles Bukowski, een  Amerikaanse schrijver, tevens alcoholist, hoerenloper, gokverslaafde en anti-alles. Hij is waarschijnlijk de laatste persoon op aarde die levensadvies in een zelfhulpboek zou zoeken. Hij wilde schrijver worden, had een suf baantje op het postkantoor, zoop het meeste van zijn loon op en vergokte de rest. Wanneer hij 's avonds thuis kwam, kroop hij achter zijn typemachine om gedichten te schrijven en lag hij vaak de volgende ochtend in coma op de grond, gevloerd van de avond ervoor. Deze weg bewandelde hij zo'n 30 jaar. Totdat er op een dag een klein uitgeverijtje geïnteresseerd was in zijn werk. Ze konden weinig bieden, behalve dat ze een boek wilde uitbrengen. Bukowski nam de gok, want schrijven was zijn passie. Hij schreef zijn boek in drie weken tijd. 


Het boek heette simpelweg: 'Het Postkantoor' en hij had het 'Opgedragen aan niemand'. Ik snapte waar de auteur van 'The subtle art of not giving a F*ck' naartoe wilde. Bukowski gaf inderdaad geen f*ck. Hij was een 'loser' en had geen ambities om anders te zijn dan wat en wie hij was. Echter, dit was tegelijkertijd de sleutel naar zijn succes. Hij accepteerde wie hij was en wat hij ook was, was een schrijver in hart en nieren. Dat deed hij vol passie en overtuiging. Hij gaf zijn passie nooit op. 


Dit vond ik allemaal vrij eenvoudig te begrijpen, maar toen ik doorlas stelde ik mezelf de vraag of ik wel het juiste boek aan het lezen was. In mijn werk als coach vraag ik mijn cliënten om zich meer bewust te worden van hun kunnen. Dat ze meer kunnen dan ze denken en/of doen. Dat ze doelen moeten stellen en deze doelen altijd net iets verder moeten stellen dan ze misschien in werkelijkheid zouden kunnen bereiken. Ik doe dit, zodat mijn cliënten niet langer in patronen blijven hangen, zichzelf een ander leven kunnen zien leiden en om daar dan ook naar toe te werken. Wanneer je doelen verder zijn dan dat ze op dat moment wellicht haalbaar zijn, dan zal je inzet om dat doel te bereiken vele malen groter zijn dan wanneer je een realistisch doel stelt. 


Enfin, hier schrijft de auteur, die overigens Mark Manson heet, dat de wens naar meer (bijvoorbeeld, een betere moeder zijn, een succesvoller bedrijf runnen, de marathon in 2,5 uur uitrennen, enz) alleen maar zal leiden naar falen. Met als resultaat: een slecht gevoel, depressie, enz. En dat er zoveel life coaches, webinars, tv-shows etc. zijn die ons allemaal de weg naar een succesvol leven willen laten inslaan. 


Huh? Doe ik iets fout? Is Mark Manson al mijn opgedane kennis in één boek weg aan het swipen? Overbodig aan het maken? Pfiew nee, gelukkig niet. Wat hij zegt, is dat wanneer we een doel hebben, we de pijn die het doet om dat doel te bereiken, moeten omarmen. F*ck die pijn! 


Om bijvoorbeeld een super gespierd lichaam te krijgen, moet je misschien wel twee uur per dag in de sportschool beulen. Je doet het met liefde, je omarmt de pijn die het je kost om die spierbundels te kweken! Het resultaat is snel te zien! Dit is uiteraard een heel simpel voorbeeld, maar je snapt vast wat ik bedoel. 


Feitelijk vertel ik mijn cliënten met chronische pijnklachten hetzelfde verhaal als Mark (ondertussen mijn papieren vriend), alleen dan wellicht wat subtieler. Wij houden onszelf vaak onbewust in slechte conditie, omdat we in patronen leven. We zijn geconditioneerd. In mijn werk laat ik mijn cliënten, hun onbewust opgeslagen emoties naar het bewuste brein brengen om er in Marks terminologie 'F*ck you' tegen te zeggen. Uiteraard ga ik niet zo grof en kort door de bocht te werk, maar de essentie is praktisch hetzelfde. Wanneer je issues uit de weg gaat, dan lijkt het alsof ze er niet zijn, maar ze zijn er om te blijven. Uiteindelijk kan dat zijn weerslag op je lijf of brein hebben. Soms met zeer ernstige gevolgen.


Mark Manson zegt niet dat je een dikke middelvinger naar je problemen of tegenslagen moet opsteken en vervolgens de andere kant op moet kijken. Nee, hij zegt dat je een dikke middelvinger moet opsteken en ze een poepie te laten ruiken! Met ze aan de slag moet gaan om je doel(en) te bereiken. Net als ik al deed... Wat een fijn boek! Aanrader! 


52 keer bekeken

© 2018-2019 Human Reset Retreat