Zoeken
  • Human Reset Retreat

De Dood

Heb geen angst voor de dood, want zolang wij er zijn, is de dood er niet en als de dood er is, zijn wij er niet meer.

Marcus Tullius Cicero

Een maand geleden is mijn moeder overleden. Op 1 april om precies te zijn.

Was dit een hele slechte 1 april grap? Of had mijn moeder een absurd gevoel voor humor? Geen van beide, maar ik houd me vast aan het laatste. Dat dient me beter.


Mijn moeder is gestorven aan een hersenbloeding. Ze raakte direct in coma en is nooit meer bijgekomen. Wanneer een dierbare op sterven ligt of sterft, breekt er een heel onwerkelijke tijd aan. Natuurlijk is er enorm verdriet. Het is niet snel te bevatten wanneer zoiets gebeurt. Ik had een hele hechte band met mijn moeder. Ik belde haar dagelijks. Ze paste iedere week op mijn jongste dochter om daarna voor mijn hele gezin te koken. Ze was een jonge vitale vrouw, zag er uit als 50+, stond midden in het leven en had nog een mooi leven in het vizier samen met haar lieve vriend. Wanneer iemand mij zou hebben gevraagd of ik zonder mijn moeder zou kunnen, dan had ik daar misschien bevestigend op geantwoord, maar wel met een hele grote “MAAR”. Nog niet. Niet nu. Mijn steun en toeverlaat, mijn moeder, mijn zus, we deelden alles… de lieverd.


De dag dat mijn moeder de hersenbloeding kreeg en het al snel duidelijk was dat ze op sterven lag, snelden wij met z’n allen naar het AMC. Vanaf het moment dat we binnenkwamen, ging alles in sneltreinvaart. Ze lag aan de beademing en via allerlei buisjes en slangetjes werd er een lichaam in leven gehouden waaruit alle levenslust leek te zijn verdwenen. Mijn oerbrein kwam direct in actie. Het gegeven dat mijn moeder nog aan de beademing lag, betekende kans. Ik ging tegen haar praten en haar voeten masseren met extra stimulans in het reflectiore hersengebied. Kans is kans, was mijn primitieve gedachte, maar al snel kwam ratio om de hoek kijken. Het besef volgde, dat mocht mijn moeder dit doorstaan, dan zou ze niet veel meer dan een kasplantje zijn. Dat had ze pertinent niet gewild. Vanaf dat moment kwam er ruimte voor afscheid, want de kans dat het niet goed zou komen was 95 tot 99%. Mijn moeder is de volgende dag om 18:00 overleden. Mijn jongste dochter heeft nog bij haar in bed gelegen, met haar geknuffeld, haar voorgelezen uit het boek dat ze samen aan het lezen waren (“Alleen op de wereld” ironisch genoeg) en de tekeningen die ze voor haar goede herstel had gemaakt, alsnog boven haar bed gehangen. In bed met dode oma Miem. Het klinkt macaber, maar het was heel mooi en vooral heel echt.


Mijn moeder had haar organen ter beschikking gesteld. Ze was nog maar net overleden of ik zat al rond de tafel met de orgaan coördinator om te bespreken welke organen wel en niet gedoneerd zouden worden (ik wist niet dat je kon kiezen… niet gedaan trouwens). Ze had een bijzondere bloedgroep (AB) wat de donatie extra bijzonder maakte. De volgende dag om 12:00 werd mijn moeder geopereerd en tot die tijd werd haar lichaam 'in leven gehouden, aan de beademing' en konden wij haar voor het laatst in 'levende lijve' zien.

De dood in een levend lichaam.


Mijn dochters (10 en 17) en ik hebben hun oma/mijn moeder in het uitvaartcentrum opgemaakt, aangekleed en in haar met stof bekleedde paarse kist gelegd. Ze kreeg een kamer waar we haar gedurende een week dagelijks konden bezoeken. Met regelmaat gingen mijn kinderen en ik 'op bezoek' bij oma Miem. We spraken er af met mijn vader en broer en hadden het gek genoeg best gezellig. Op de dag van de uitvaart kwam er een mooie rode Amerikaan voor rijden (daar was ze gek op) en droegen we haar kist de auto in. Na een prachtige dienst gevuld met mooie herinneringen en pianospel begeleidden haar vriend, mijn broer, mijn man, mijn kinderen en ik haar naar de oven en stonden haar bij toen ze er daadwerkelijk met kist en al in ging.


Dit klinkt misschien allemaal heel heftig, maar wat mij betreft is het een hele werkelijke manier van omgang met de dood gebleken.


Ik heb besloten dit verhaal te delen om twee redenen. Ten eerste omdat ik een tijd niets van me heb laten horen en bovenstaande reden is waarom. Maar ook omdat ik voor het eerst zo’n heftige ervaring heb meegemaakt waarin ik een methode op mezelf wilde toepassen, die ik in mijn trajecten hanteer. De methode waar ik op doel is die van Byron Katie “Loving what is” wat zoveel betekent als “Wat is, is” en het leren te omarmen. Dit houdt dus niet in dat situaties nou eenmaal zo zijn, rug rechten en weer doorgaan. Nee, het aanvaarden en accepteren, volgt na een zelfonderzoek middels vier vragen. De vragen zijn simpel, maar leiden tot leerzame en levens veranderende inzichten:

  1. Is het waar?

  2. Kun je absoluut zeker weten dat het waar is?

  3. Hoe reageer je wanneer je die gedachte geloofd?

  4. Wie zou je zijn zonder deze gedachte?

In alle eerlijkheid lukte dit niet direct toen ik het vreselijke bericht van mijn moeder hoorde. Dat geeft niet. Mijn poging tot “loving what is’ was te snel, zo bleek, want al vrij snel, toen de ratio de gedachten van mijn primitieve brein wegnam, accepteerde ik totaal hetgeen er aan de hand was. Ook al was het mijn lieve, onmisbare, super mama die daar lag te sterven.

Byron Katie raakte ernstig depressief en heeft tijdens haar opname een verrassend inzicht gekregen, namelijk door te accepteren dat de werkelijk is zoals die is en niet zoals de gedachte die ze erover had. Wanneer je deze gedachten loslaat, ontstaat er een enorme vrijheid in je hoofd. Katie’s inzicht in ons denken, komt overeen met vooraanstaand onderzoek in cognitieve psychologie en The Work is vergeleken met de Socratische dialoog, Boeddhistische leringen en de 12-stappen programma’s.

Mijn uitleg over “The work, loving what is” is wat summier in deze blog, echter bewust, omdat in onderstaande link GRATIS “het kleine boekje” te downloaden is, waarin de 4 vragen flink worden uitgediept en uitgelegd en tevens een beknopte biografie van Byron Katie is geschreven.

https://zekeraanhetwerk.nl/wp-content/uploads/2016/02/The-work-of-Byron-Katie.pdf


69 keer bekeken

© 2018-2019 Human Reset Retreat