Zoeken
  • Human Reset Retreat

Denk Eens Niet Aan een Roze Olifant

Ik wil een bijzonder verhaal delen. Een verhaal over doorzetten. Waar een wil is, is altijd een weg. Het verhaal gaat over mijn beste jeugdvriendin Laura.

Laura en ik, leerden elkaar kennen toen wel allebei 12 jaar jong waren. We hadden allebei een IJslandse pony die op dezelfde boerderij in de wei stonden. Samen met onze pony’s, beleefden we wilde pony-meisjes avonturen. Laura werd kind aan huis. Zusjes. We groeiden samen met flink veel vallen en opstaan, tot wasdom. Ik ken Laura niet anders dan met een heel groot hart voor dieren. Toen wij op 18-jarige leeftijd samenwoonden, in de Amsterdamse Pijp, stonden er opeens twee geitjes in de tuin. “Gered!”, zei Lau glunderend. Gelukkig maakten onze honden geen bezwaar en zo werden wij iedere ochtend in alle vroegte gewekt door luid gemekker en hoefjes die ongeduldig op het raam tikten. Onze tuin werd een GFT depot, want de buren gooiden van hun balkons, van alles in de tuin voor de geitjes. We woonden in een rosse buurt en onze buurvrouw was een dame van lichte zeden. Toen we op een dag met luide stem en flink Amsterdams accent: "Lau! Haal die geit uit mijn peeskamer!!!", hoorde, moesten we natuurlijk heel hard lachen, maar begrepen ook dat dit niet langer kon. De geitjes vertrokken naar een goed tehuis, een kinderboerderij.

Ik werd verliefd op de buurjongen en trok na een tijdje bij hem in. Zo hebben Laura en ik nog een tijdje naast elkaar gewoond, maar toen Laura naar Parijs vertrok, verwaterde ons contact. Laura heeft echter nooit mijn hart verlaten. Ze was tenslotte mijn zusje.

De jaren verstreken, ik kreeg kinderen, had een eetcafé en leefde goed, maar ik miste Laura. Ze was nog zo vaak in mijn gedachten… Ik ging op zoek en vond haar! Buiten zinnen van blijdschap, ging ik op bezoek. Ze woonde ondertussen in Almere, had een riante vrijstaande woning, een prachtige dochter, een leuke man en 5 paarden. Wow! Ze had het goed voor elkaar! Ze werkte hard. Hielp mensen met angst voor paarden, van hun angst af. Wat mooi!


Het was een heel fijn weerzien. We moesten huilen van blijdschap. Nu zouden we in contact blijven. Maar Laura kreeg wilde plannen (ik ben niet anders van haar gewend) en vertrok met het hele gezin, 5 paarden, 3 honden en een konijn naar Spanje om daar ruitervakanties te organiseren. Met de ruitercontacten in Nederland, liep haar bedrijf meteen heel goed.

Op een dag lag Laura op het strand, toen ze door vrienden werd gebeld. Deze vrienden hadden een kudde uitgemergelde paarden gevonden. Laura ging er direct op af. Toen ze arriveerde, kon ze haar ogen niet geloven. Ze had nog nooit in haar leven zulke magere paarden gezien. Er lag een paard op de grond, er stond een veulentje bij dat beteuterd aan haar moeder snuffelde. Laura dacht dat de merrie dood was, maar ze leefde nog. Laura ging zitten terwijl het hoofd van de merrie in haar schoot rustte. Het leek of de merrie op Laura gewacht had. Ze blies haar laatste adem uit op Laura’s schoot. Laura was zo intens verdrietig en was woedend dat dit zomaar kon gebeuren. Door de crisis in Spanje (en heel Europa), konden mensen amper hun kinderen te eten geven, waardoor ze naar de grote steden trokken op zoek naar geld. Paarden werden gewoon achter gelaten of los gelaten in de bergen. Echter de zomers in Spanje zijn lang en er groeit dan helemaal niets. De bergen zijn kaal en schraal. Paarden overleven dat niet. Laura twijfelde geen moment en vloog met spoed naar Nederland om een stichting op te richten. Stichting Paard in Nood Spanje was geboren en draagt in Spanje de naam Los Caballos Luna.

Wanneer Laura ergens voor gaat, dan gaat ze er helemaal voor. Ze zet haar tanden erin en houdt vast om niet meer los te laten. Officieel mocht Laura maar 5 paarden houden, maar na flink babbelen met de burgemeester, werden er veel meer paarden gedoogd. Geweldig! Uiteraard bleef het niet bij die ene melding. Er volgde velen. ‘Horrormeldingen’ noemde Laura ze. Afschuwelijke taferelen. Uitgemergelde, vastgebonden, gewonde paarden, paarden die in dichtgetimmerde stallen werden opgesloten om te verhongeren en ga zo maar door.


Na een melding, waar 'foute' politie bij betrokken was, werd Laura gesaboteerd en bedreigd. De burgemeester liet weten dat ze beter kon vertrekken. Dat ze niets voor haar konden doen. Hals over kop werd er een nieuwe locatie gezocht. Waar moest ze heen met, ondertussen 65 paarden en vooral hóe. Een noodoproep op Facebook voor extra donaties moest haar redden. En ja! Gelukt! Op naar San Isidro. Een leegstaande manege. Een mistroostige plek, maar er konden zeker 100 paarden staan. Laura was dolgelukkig. Ze ging van een prachtige plek in de bergen, een villa met zwembad, naar een treurig plat verlaten stuk grond langs een snelweg in aanbouw en een hutje om in te wonen. "Kijk dan!", zegt Lau enthousiast. "Hoe mooi! Zoveel stallen, hier kunnen we een kliniek in maken voor de zieke paarden, ruimte voor grote paddocks… Alles voor de paarden".

Vrienden, familie en zelfs ik zei haar te stoppen met het hele land te willen redden. Om klein te blijven, af en toe een paardje redden, maar zeker geen hele kuddes meer. Angst voor meer corruptie en haar ondergang. We bedoelden het goed. Maar Laura weigerde. Ze wilde de grootste stichting van Spanje worden. Ze ging door en hoe! Weer een grote melding. Weer een hele kudde "thuis gebracht” zoals ze dat altijd zei. Dag en nacht zwoegen, kosten wat het kost. Ondertussen bleek ze weer onderhevig aan corruptie. De beheerder had onterecht een huurcontract verstrekt. Ze kon weer vertrekken. De moed zakte in ieders schoenen. Net nadat alles gebouwd en aangelegd was, moest ze weer weg.

Het zet je wel aan het denken… maar Laura had een missie en ze ging door. Wederom hielden we ons hart vast. Weer verhuizen, weer een oproep, weer gelukt! Bocairent.

Een groot, oud, vrijstaand huis, in een natuurpark, bovenop een berg, met veel kamers voor stagiaires en vrijwilligers, genoeg land voor de paarden, veel bomen tegen de zon en veel gras, dus lagere kosten. Het leek perfect. Lang verhaal kort, wederom corruptie. En wel van het hoogste soort. De politiek had zich ermee bemoeid en kwam met eisen waar de Stichting financieel nooit aan zou kunnen voldoen. Er zou geen einde aan komen. Bedreigingen en ellende. Houdt het dan nooit op?

Menig mens zou de moed allang in de schoenen hebben laten zakken. Laura niet. Ze had een doel, een missie. De grootste stichting van Spanje worden en zoveel mogelijk paarden (ondertussen ook andere dieren) uit hun ellende bevrijden. Ze had haar tanden er in gezet. Ze hield vast, om niet meer los te laten.


Weer verhuizen, weer een oproep, weer gelukt! Ze vertrok naar Andalusië in het zuiden van Spanje. Een klein dorp op een uur afstand van Sevilla. Almaden de la Plata. Zo mooi, zo groen, zulke lieve mensen. Laura werd meteen in de harten gesloten. Hier was het goed, hier kon ze blijven en ja… tot op heden zit ze hier nog. Om niet meer te vertrekken.

Ruim 200 paarden op 180 hectare. Ze is niet alleen de grootste stichting van Spanje, maar ondertussen de grootste van heel Europa!

Bovenstaand verhaal is het verhaal in een notendop. Wanneer ik alle tegenslagen zou opnoemen, dan wordt het een boek in plaats van een blog. Het moraal van dit verhaal, is dat alles mogelijk is. Dat wanneer je je focust op hetgeen je wél wilt, dat geen ook haalbaar is. Ook al proberen familie, vrienden en geliefden je op andere ideeën te brengen. Mensen denken vaker aan iets dat niet kan of waar ze vanaf willen, wat ze niet willen, in plaats van wat ze wél willen. Ik ben niet goed genoeg. Ik wil geen angst meer. Ik zou willen dat ik geen rugklachten had, in plaats van: Hoe kan ik het beter doen. Ik wil me vrij voelen. Ik wil soepel bewegen. Op deze manier kan je beter je doel stellen.


Voor je brein zijn woorden als ‘niet’ of ‘geen’, moeilijk te bevatten, maar hetgeen waar je je op focust juist wel. Dit komt van het zogenaamde Roze Olifant Principe (ROP). Wanneer ik aan je vraag om NIET aan een roze olifant te denken, wat doe je dan? Precies, je denkt aan een roze olifant. Dus wanneer je dit doet met iets waar je vanaf wil, dan ben je er juist mee bezig. Laura dacht nooit in termen als ‘niet’ of ‘geen’. Laura zocht alleen maar naar mogelijkheden om haar doelen wél te behalen.

Het verhaal van Laura is een heel bijzonder en groots verhaal betreft het stellen van doelen. Met het behouden van focus, het geloven in een resultaat en vooral, dat je dat resultaat kunt behalen (want dat kan je!), je je doel ook zeker bereiken. Dit kan op alle niveaus, groot én klein. Van het krijgen van die felbegeerde promotie tot een opgeruimd huis. Zet 'm op!





52 keer bekeken

© 2018-2019 Human Reset Retreat