Zoeken
  • Human Reset Retreat

Het Gevaar in de Naam van het Beestje

De winter is ver te zoeken. Verleden week bleek het zelfs de warmste dag in februari ooit gemeten! We werden gewaarschuwd dat er een zware orkaan in aantocht was. De orkaan had voor het eerst ook een naam gekregen: Ciara. Ik was enigszins verbaasd, maar er gingen ook wat alarmbellen af en wel om twee redenen. De eerste was: "Oei, een orkaan met een naam... Dat zal dan wel een heftige worden." Direct gevolgd door de tweede alarmbel: "Gaan ze nu ook al een storm labelen?" Er stond in het nieuwsbericht namelijk letterlijk dat de storm een naam kreeg, om mensen er meer bewust van te maken dat het om een heftige storm zou gaan. Persoonlijk vond ik dat raar, want op deze manier zaai je angst. Het wordt een 'ding' en sommige mensen worden misschien angstig of gaan zich zorgen maken. Uiteraard moet men de nodige maatregelen nemen bij een fikse storm en zorgen dat er niks kan weg- of omwaaien. Een wandeling door het bos of door de stad is ook niet aan te bevelen in verband met takken die kunnen afbreken (of bomen die omwaaien) en dakpannen die van de daken kunnen vallen. Enfin, de storm kwam en ja, zij was fiks, maar er hadden meerdere stormen als Ciara gewoed en er zullen er nog vele volgen. De storm erna had ook een naam gekregen: Dennis. Ik zat middenin Dennis en Dennis was best lief. Het viel reuze mee en met de juiste maatregelen valt er ook vaak best te genieten van dit onstuimige weer. Labelen, we doen het maar al te graag. Wanneer we ergens een sticker op plakken, is er vaak direct veel verklaard en kunnen we er naar handelen of juist niet. Soms is labelen handig (lees: makkelijk), maar vaak zorgt het juist voor meer gedoe. Wanneer iemand een label krijgt, valt daarmee ook de eigen verantwoordelijkheid voor bepaald gedrag weg. Wanneer iemand een label krijgt 'opgeplakt', kan hij of zij er 'niets aan doen'. In veel gevallen wordt de oplossing in een pilletje gezien en vaak ook aangeraden. Ik geef even een voorbeeld vanuit mijn eigen ervaring. Mijn jongste dochter Robin kreeg op 5-jarige leeftijd het label ADHD. Robin was druk en gevoelig voor prikkels. Robin kreeg het advies van haar school om in speltherapie te gaan. Haar therapeute vond haar ook druk en verwees haar naar een instelling waarbij Robin pedagogische ondersteuning zou krijgen. We kregen een coach die ons tips en tools leerde. Tevens werd er een test afgenomen waaruit bleek dat ze ADHD 'had'. De coach had ons meerdere malen geadviseerd om Robin, Ritalin te geven. Al was het maar alleen tijdens schooldagen. Wij hebben dat altijd geweigerd en zijn met voeding en vooral positieve aandacht aan de slag gegaan, want thuis was ze rustig. Robin heeft het altijd zwaar gehad op school vanwege haar gedrag. Ze leek zich ook te vervelen en mijns inziens kwam daar een hoop onrust vandaan. Thuis was Robin namelijk een heel ander kind dan op school. Wederom speltherapie. Dit keer bij een hele fijne dame die een veel bredere kijk op het gedrag van Robin had. Deze therapeute vermoedde dyslexie. Tijdens een van de vele gesprekken met haar leerkrachten, vermeldden we dit vermoeden. Dit werd door school stellig ontkend. Robin heeft geen dyslexie! Ze zat in groep 8 en haar schooladvies werd gegeven. De school was in twijfel en wilde Robin naar een speciaal voortgezet onderwijs sturen, waar vooral kinderen met ADHD op zaten. Robin wilde dit niet. Ze wilde niet speciaal zijn. Ze wilde gewoon zijn, net als alle andere kinderen. Naar aanleiding van haar CITO toetsen werd haar voorlopig advies VMBO-T, maar haar leerkrachten gaven aan dat ze makkelijk HAVO aankon. Dat haar advies werd bepaald door de CITO toetsen, bleef een feit. Aan haar intelligentie lag het niet. Wij ouders, opperden wederom een dyslexie-toest. School weigerde. Wanneer een kind met ADHD een dyslexie-toets doet, is de uitslag onbetrouwbaar. Een intelligentietest kon om dezelfde reden ook niet, werd ons gezegd. Gelukkig hadden wij veel steun van de volhardende speltherapeute. Zij verwees ons door naar een psychologe en tevens neuro-wetenschapper. Een aardige vrouw die een aantal lange testsessies met Robin heeft gedaan. Toen de uitslag met ons werd besproken vertelde de psychologe dat ze het handelen van de school 'shocking' vond. Robin bleek zwaar dyslexie te hebben en haar leesniveau stond gelijk aan het niveau van groep 5!!! Verder bleek Robin een hartstikke slimme meid (dat wisten we natuurlijk allang) en met een IQ van 120 zei de psychologe dat Robin ABSOLUUT NIET NAAR EEN VMBO-T mocht gaan. Ze zou zich vreselijk gaan vervelen en dat een beetje uitdaging haar goed zou doen. Ze heeft haar ADHD-label met vlag en wimpel in de prullenbak gesodemieterd, want dat bleek ze na het doen van speciale ADHD testen niet te hebben. Jarenlang met een label geleefd en is er drugs opgedrongen vanuit de instanties. Woest was de psychologe, dat door een label op een kind te plakken een heel (kinder)leven verwoest kan worden. Woest zijn wij ook. Ook op onszelf. Teveel op school vertrouwd. Woest dat ook wij in de valkuil van labelen zijn gevallen. Zo zie je maar wat een diagnose kan doen! Maar we stevenen af op een happy end. Daar vertrouwen we op.


29 keer bekeken

© 2018-2019 Human Reset Retreat