Zoeken
  • Human Reset Retreat

Onthaasten Doe Je Zo

Afgelopen weekend begon niet zoals ik me die had voorgesteld. De vooraf gemaakte planning bleek niet bij mijn gemoedstoestand te passen en mijn alternatieve planning leek niet te stroken met het enigszins strakke schema dat we hadden opgesteld. Soms is het niet eenvoudig om alles soepel te laten verlopen in een samengesteld gezin, waarin er verschillende wensen zijn en de neuzen niet altijd dezelfde kant opstaan. 

Ik was moe, had een zeurende koppijn en had weinig behoefte om in de ochtend samen met mijn lief, zijn dochtertje bij zijn ex op te halen. Er speelt op het moment nogal wat tussen die twee en ik bemerkte dat het invloed begon te krijgen op mijn relatie met mijn droomman. Mijn oplossing, om het negatieve om te draaien, was om even bij mijzelf te blijven en de ochtend rustig met mijn dochters door te brengen. Fijn! Stressmoment nummer één getackeld!


Na een koffiemomentje, vertrok ik samen met onze hond Bailey en mijn jongste, Robin, naar haar verzorg-pony. Terwijl we al babbelend met een pony en een paard door de landerijen liepen, vond Bailey opeens iets. Met gespitste oren nam ze een sprong in het hoogpolige gras. Nieuwsgierig gingen we kijken en zagen we een molletje dat op zoek was naar zijn holletje. Robin probeerde het op weg te helpen. Even een klein aaitje geven en het kinderhart was gevuld. Het molletje was zoooooo zacht.... Nog nagenietend van het bijzondere moment, liepen we verder naar de wei, waar we pony en paard in de kudde zetten en we in het gras gingen zitten om te kijken naar de lichaamstaal die de paarden met elkaar spraken. Rust! 

Ondertussen liep de temperatuur op. Het was de eerste echte warme lentedag! Na het verzorgen van paard en pony gingen we naar de boot waar mijn lief woont. De boot ligt aan een heerlijk meer en Robin en haar bonuszusje Noa gingen lekker zwemmen. 


De planning werd weer in gang gezet. Ik zou vroeg in de avond naar een feestje gaan van een van mijn allerliefste vriendinnen en moest ervoor, samen met mijn oudste dochter Roos, mijn eigen paard nog verzorgen. Echter gezien de zon op volle kracht aan het stralen was en het daardoor te heet werd om ons paard te trainen, moesten wij verplicht weer even in de rustmodus totdat de temperatuur ging zakken. Er kwam in eerste instantie een licht paniekgevoel opzetten, want mijn hoofdpijn was nog altijd aanwezig en ik wilde daarom op tijd naar bed. Het plan was een kort bezoek op het feestje van mijn vriendin en rond 21:00 in bed te kruipen. 


De avond zou er nu echter heel anders uit komen te zien. Nadat de zon iets was gaan zakken, vertrokken Roos, Bailey en ik vol goede moed naar ons paard. We waren nog maar amper op weg, of we kwamen muurvast te staan op de oprit van de snelweg. Eerst dacht ik dat er een te hoge vrachtwagen tegen de tunnel was aangereden. Dat gebeurt wel vaker. Er bleek meer aan de hand. Politieauto na politieauto scheurde met loeiende sirenes over de vluchtstrook. De snelweg werd vervolgens afgezet. Dit was geen grap. Bloedhete auto, Roos die net terug was van examenreis en dus doodmoe, Bailey mee... Oef, dat was dubbelop balen gevolgd door een naar gevoel, want de reden waarom we stil stonden was natuurlijk vele malen erger dan het feit dat wij daar zo in de hitte stil stonden. 

Dingen zijn zoals ze zijn. Tegen de waarheid valt niet te vechten. Ik berustte in het moment en keek om me heen. Er stapte een jongeman uit een busje en pakte zijn gitaar. Ging vervolgens zingen en spelen om de boel wat op te vrolijken. Hij ontving een (letterlijk) warm applaus. Stressmoment twee (en een half) getackeld!


Ik bedacht me ineens dat ik een massagestoel in mijn achterbak had. Dan maar van de nood een deugd maken. "Hey Roos, zin in een massage?" Dat liet ze zich geen twee keer zeggen. "Ja gaaf mam! Lekker chillen op de A10!" En zo geschiedde en nam ik ook maar meteen een momentje voor mezelf. Planken, knuffelen met Bailey en zelfs nog even mediteren. We hadden lol en genoten van het moment. Dit stressmoment was meer dan getackeld! Het was stiekem een kadootje. Dankbaar voor het speciale moment dat ik mocht delen met mijn puber-dochter en dankbaar dat we niets anders konden doen dan relaxen. 

Na ongeveer een uur kwam de politie ons halen. We mochten midden op de snelweg omdraaien en tegen het verkeer in de oprit af. Hoewel het totaal legaal was, voelde het toch een beetje rebels. Lekker!


Uiteraard hoop ik intens dat er deze bewuste dag geen levens gelaten zijn. Ik heb er niets over kunnen teruglezen op het internet en hoop maar dat dat een positief teken is. 

De avond zette zich gestaag voort en na een heerlijk paard- en dochtermoment, een powernap en een kort maar reuze gezellig bezoek aan het feestje, ging ik naar huis om in de armen van mijn lief een goede nachtrust te genieten en de volgende ochtend uitgerust en 'onthaast' wakker te worden. 

Valt er iets wetenschappelijks over 'onthaasten' te melden? Vast wel, maar het komt waarschijnlijk veel overeen als wat ik twee blogs geleden schreef over 'Stress'.

Wikipedia zegt er het volgende over:

Onthaasten (ook bekend als Slow Life) is het bewust kiezen voor ontspanning. Onthaasten is een reactie op drukte, stress, werkdruk, een burn-out, enz. Als men kiest voor onthaasten, dan kiest men bijvoorbeeld voor minder werken of voor het verminderen van de eigen stress, al dan niet met behulp van therapie. De term 'onthaasten' werd in 1997 gemunt door minister Margreeth de Boer van VROM nadat die in 1992 gelanceerd was door Jos de Punder in een interview met Libelle redacteur Ivette Schaap. Het woord is bedoeld als tegenstelling van haasten wat mensen in het dagelijkse leven doen.

Onthaasten. Ik had er geen benul van dat het zo'n nieuw woord was, maar eerlijk gezegd verbaasd het me niets. We staan aan zoveel input bloot. Radio, televisie, computers, telefoons, drukke banen - al dan niet met kinderen erbij - en dan moéten we ook nog onze sociale levens onderhouden, familie niet verwaarlozen etc. Het is heel erg makkelijk om jezelf voorbij te rennen. Bijna iedereen wéét het, maar nog steeds niet iedereen doét het. Onthaasten. Even je rust pakken. Soms eens "Nee" zeggen. 


Een valkuil voor menigeen is een te volle agenda. En geloof me, ik val er nog. met grote regelmaat. zelf in. Er wordt vaak gezegd dat er té weinig uren in een dag zitten. Onzin, er zitten zoveel uren in een dag, als dat er aan uren in een dag zitten. We willen gewoon teveel. De kunst is om beter te plannen en dan in te zien dat er simpelweg soms teveel op je bord kan liggen. Dan kan het schrappen starten. Wat is nou écht belangrijk? En vergeet dan ook meteen niet om je pauzes in je agenda te zetten. Een momentje voor jezelf.


38 keer bekeken

© 2018-2019 Human Reset Retreat