Zoeken
  • Human Reset Retreat

Vakantiestress

Al zes jaar op rij gaan mijn dochters en ik naar dezelfde paardencamping in Zuid Frankrijk. Deze camping heeft een heel speciale plek in ons hart. De eerste keer dat we daar kwamen was het plan een weekje te blijven en door te reizen door Frankrijk. Toen het einde van de week in zicht kwam, rolden de tranen over de wangen van de meiden. Ze wilden niet weg! De paarden en het leren van op een natuurlijke manier met ze omgaan, het meertje, de leeftijdsgenootjes, de rust en ruimte, de alternatieve sfeer. Tja… het koste geen moeite me over te halen om te blijven.


Het jaar daarop en de jaren die volgden, hoefden we niet meer na te denken over vakantiebestemmingen. We leefden er het hele jaar naartoe. Bij elk afscheid een brok in ons keel. Het was/is ons tweede thuis. Zo voelt dat echt.


Dit jaar werd alles anders. Corona zette de wereld op z’n kop. Mijn werk hield per 16 maart abrupt op. Een flinke buffer had ik niet, daar ik mijn winst zoveel mogelijk had geïnvesteerd in kennis. Wijze les voor de toekomst: altijd een buffer bouwen voor onvoorziene omstandigheden.

Enfin, met wat spaargeld en TOZO zou het voorlopig wel goed komen. Er was opeens veel tijd om handen. Zo kon ik studeren én mijn bedrijf naar 'volledig online' omzetten. Bij de pakken neerzitten? Nee, dat was me nog nooit gelukt.


Toen kwam de vakantie in zicht en werd de vraag vanuit Frankrijk gesteld of en zo ja wanneer, we zouden komen. We wilden zo graag! Ik liet de tijd wat voorbijgaan en werkte hard aan een nieuwe manier van werken. Dat bleek verre van eenvoudig.


Hoewel ik er helemaal klaar voor was, waren mijn potentiële cliënten dat nog niet. Eéntje werd zelfs heel boos en vond dat ik een slaatje uit de hele situatie wilde slaan en dat terwijl ik een waanzinnig aanbod had gedaan. Het scheelde me tenslotte zeeën aan reistijd en dat kon mooi worden verwerkt (lees: weggewerkt) in de prijs.

Het raakte me en eigenlijk verraste me dat. Door mijn werk en daardoor mijn manier van leven en levensinstelling, voelde ik me doorgaans weerbaar en krachtig. Eigenlijk gewoon heel erg sterk. Een soort Mega Mindy of beter: Super Woman! Ook toen de Coronaklap kwam. Mijn eerste reactie was ‘even slikken’, ‘even rustig ademhalen’ en BAM! Weer door! Creabrein aan en knallen maar!


En geknald werd er. Webinar-challenges, boeken, boeken en boeken lezen. Mijn opleiding werd rap naar 'volledig online' omgezet en ik gaf daarnaast iedere dag een 2 uur durende verdieping op de gegeven stof. Ook was ik (en vele ouders met mij) opeens juf en moest ik mijn jongste begeleiden met thuisschool. Oh en ik moest natuurlijk zichtbaar blijven (dat lees en leer je in zowat iedere business-/marketingtraining) en dus maakte ik, met behulp van mijn fantastische meiden, Facebook-filmpjes voor een eenvoudige massagecursus voor het hele gezin: “Ontspannen tijdens de crisis én daarna!”.

Druk, druk, druk, echter het werk bleef zo goed als uit. Vakantie in Frankrijk was bij deze van de baan.


Ik merkte dat ik langzaam aan wat zaken voor me uit begon te schuiven. Dat ik opeens geïrriteerd kon raken om niets. Dat ik geen zin had in afspraken (zelfs niet met mijn dierbaren), dat ik moe was en het liefst (alleen!) vroeg mijn mandje in wilde kruipen. Wat was er aan de hand?

Werd ik serieus een klant van mezelf? Ehhh, ja!


De meeste van mijn cliënten zijn zorgzaam en perfectionistisch. Cijferen zichzelf makkelijk weg. De rol van zorgzame perfectionist was me als een maatpak gaan passen. En dus werd het tijd voor actie! Te beginnen met het erkennen van het probleem. Dat was snel gebeurd. Vervolgens knalde ik de ochtendroutines er weer in. Zonder excuses! Hup, aan mijn mindset werken, want de teleurstelling van niet naar Frankrijk gaan, zat vooral in mijn hoofd. Ik vond het zo rot voor de meiden, maar de meiden vonden het helemaal geen probleem! Nee, natuurlijk niet, want ze krijgen een opvoeding waarin ze leren dat wanneer het regent, de zon altijd van binnen schijnt en je er altijd het beste van kan maken. (Wijze les van mijn pa! Dank je wel, papa! )


Hoezo regent het dan in mijn hart? Pak een dweil en weg met die krokodillentranen! Hoppa, we hebben een paard! Dagelijkse buitenritjes zijn toch om intens van te genieten? Lijkt wel vakantie! Maar ook zonder paard was en is het fijn. We hebben het geluk dat we in een waterrijk gebied wonen. Iedere dag sprak ik om 06:00 af met mijn maatje Wilco om op de steiger aan het Amsterdamse IJ in de vroege ochtendzon (of regen) te mediteren, hard te lopen, te zwemmen en af te sluiten met een kopje gemberthee. Genieten! Lijkt wel vakantie! De temperaturen waren zomers en iedere dag liepen de meiden in hun bikini in en uit en namen we vaak ’s avonds nog een duik om aansluitend op de kade tot lekker laat te avond-picknicken. Is toch gewoon vakantie?!


De mind-switch was eigenlijk best snel gemaakt en mijn oude zelf was weer terug. Fijn! Vakantie kan ook in je hoofd! Het is maar hoe je er mee omgaat. Zo fijn om weer te genieten van alles dat er wél is. Daarbij denk ik ook dat het een leerzame en nuttige les was. Je gaat me nu niet horen zeggen dat ik ‘dankbaar voor Corona’ ben. Bah, telkens wanneer ik dat lees krijg ik braakneigingen. Ik vind dat kortzichtig en zelfzuchtig, maar goed, dat is dan weer mijn mening.


Wel ben ik dankbaar voor ‘mijn val’. Het heeft me doen inzien dat de bruisende energie waarmee ik leefde, ongemerkt getransformeerd was naar een orkaan die me als een stuurloze vlieger meevoerde. De orkaan is gaan liggen, de energie is getemd.


58 keer bekeken

© 2018-2019 Human Reset Retreat